متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف: بگونیا یکی از رایج ترین گیاهان زینتی در جهان است و امروزه توجه ویژه ای به استفاده از بیوتکنولوژی و مهندسی ژنتیک در تولید اقام جدید با فرم های متنوع در این جنس شده است. این آزمایش با هدف بهینه سازی باززایی و انتقال ژن در این گیاه انجام شد تا زمینه ی لازم برای انتقال ژنهای ارزشمند را فراهم کند. مواد و روش ها: ابتدا شاخه زایی ریزنمونه های لایه سلولی نازک دمبرگ گونه B. soli-mutata در محیط کشت MS حاوی سیتوکینین های Kin یا TDZ (2/0، 1 و 2 میلی گرم در لیتر) در ترکیب با NAA (0 و 2/0 میلی گرم در لیتر) مورد ارزیابی قرار گرفت. برای همکشتی و تولید گیاهان تراریخته، ریزنمونه دمبرگ بگونیا با باکتری A. tumefacians نژاد LBA4404 حاوی ژنGUS و ژن گزینشگر NPTII در محیط کشت MS حاوی یک میلی گرم در لیتر Kin و 2/0 میلی گرم در لیتر NAA کشت شد. برای تایید تراریختی گیاهچه های بدست آمده، از واکنش زنجیره ای پلیمراز با آغازگر های ژنهای GUS و VIR و آزمون ارزیابی Gus استفاده شد. نتایج: نتایج حاصل از این بررسی نشان داد به لحاظ باززایی شاخه سیتوکینین Kin نسبت به TDZ برتری دارد و اضافه کردن NAA به محیط کشت در هر دو تیمار سیتوکینین باعث بهبود تمام صفات شد. لذا برای همکشتی از محیط کشت حاوی یک میلی گرم در لیتر Kin و 2/0 میلی گرم در لیتر NAA استفاده شد. طی فرایند تولید گیاهان تراریخته، بعد از 4 ماه همکشتی 2000 ریزنمونه با باکتری در محیط کشت انتخابی حاوی 50 میلی گرم در لیتر کانامایسین، در مرحله سازگاری 17 گیاهچه بدست آمد که تراریختی 7 گیاهچه با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز و آزمون ارزیابی Gus تایید شد. نتیجه گیری: نتایج این بررسی نشان داد درصد تراریزش در این گیاه پایین است و بهینه کردن شرایط برای افزایش کارایی انتقال ژن در آن از اهمیت زیادی برخوردار است.

خصوصیات مواد مختلف مورد استفاده به عنوان بستر کاشت، آثار مستقیم و غیرمستقیم بر رشد و تولید محصول می گذارد و انتخاب بستر مناسب یکی از مهم ترین عوامل موثر در موفقیت تولید در کشت بدون خاک است. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر خصوصیات فیزیکی و شیمیایی بسترهای مختلف کشت بر رشد و نمو کراسولا انجام شد. به همین منظور بسترهای کشت آلی و معدنی مختلف از جمله شن، کوکوپیت، زغال چوب، پومیس، پیت ماس و زئولیت با نسبت های مختلف ترکیب شدند و مورد آزمایش قرار گرفتند. صفات ترکیبات فیتوشیمیایی (کلروفیل a، b و کل، کاروتنوئید، میزان فعالیت آنزیم های SOD و (MDA، وزن تر و خشک ریشه و اندام هوایی، جذب عناصر (نیتروژن، فسفر و پتاسیم ) در گیاه کراسولا آتشین ارزیابی شد. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، بین بسترهای مختلف کشت از نظر ارتفاع گیاه، وزن تر و خشک، میزان جذب عناصر غذایی و فعالیت آنزیم ها اختلاف معنی داری وجود داشت. گیاهان کراسولا رشد یافته در بستر ١, ٠,(٣, ٥,سی سی پومیس ریز + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی پیت ماس + ٥,سی سی زغال ) و بستر ١,(٣, ٥,سی سی شن ریز ٣,-٥,میلی متر + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی زغال ) نیز به ترتیب بیشترین و کمترین مقادیر عددی صفات ذکر شده را نشان دادند. به نظر می رسد که به کارگیری ترکیباتی با خصوصیات پومیس و کوکوپیت و زئولیت ها از طریق جلوگیری از هدر رفتن عناصر غذایی و نگهداری یون های مغذی باعث افزایش کارایی کودها و بهبود جذب عناصر غذایی و حفظ رطوبت شده و در نهایت موجب افزایش و بهبود رشد گیاه شد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور ارزیابی اثر مواد تخفیف دهنده اثرات نامطلوب تنش شوری بر خصوصیات مورفولوژیکی و بیوشیمیایی گیاه جعفری زینتی (Tagetes erecta L. Nana) آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در تابستان 1397 در مرکز تحقیقات جهاد کشاورزی شهرستان مشهد انجام شد. فاکتور اول سطح شوری در چهار سطح ( 0، 4، 8، 12 دسی زیمنس بر متر) و فاکتور دوم سیلیکات پتاسیم در سه سطح ( 0، 100، 150 میلی گرم در لیتر) بود. نتایج نشان داد شوری و سیلیکات پتاسیم تاثیر معنی داری بر صفات مورفولوژیکی، بیوشیمیایی داشت. بیشترین ارتفاع گیاه در سطح شوری صفر با 100ppm سیلیکات پتاسیم حاصل شد. بیشترین مقدار وزن خشک گیاه اندام های هوایی در شوری 8 دسی زیمنس بر متر با 150 ppm سیلیکات پتاسیم حاصل شد. بیشترین میزان پتاسیم برگ در شوری 12 دسی زیمنس بر متر و با کاربرد 100 ppm سلیکات پتاسیم و بیشترین مقدار پتاسیم ریشه در تیمار شوری 4 دسی زیمنس بر متر با 100 ppm حاصل شد. نتایج نشان دادکه در گیاه گل جعفری در شوری های بالا (بیشتر از 8 دسی زیمنس بر متر ) ترکیب سیلیکات پتاسیم نتوانست تاثیر مطلوبی بر رشد گیاه داشته باشد. استفاده از سیلیکات پتاسیم در شوری 12 دسی زیمنس بر متر توانست غلظت سدیم را در بافت های برگ کاهش و مقدار پتاسیم را افزایش داد هرچند مقدار افزایش پتاسیم در شوری های پایین بیشتر بود. به طور کلی استفاده از سیلیکات پتاسیم می تواند به عنوان یک ماده مکمل در تغذیه گیاهی در شوری های پایین مورد توجه قرار گیرد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

ورود برخی گیاهان به محیط های جدید به دلیل توانایی آن ها در گذر از موانع زیستی و غیرزنده می تواند منجر به مهاجم شدن آن ها شود. ورود گیاهان مهاجم به عنوان یکی از مهم ترین تهدیدها برای تنوع زیستی است، به طوری که در کشورهای در حال توسعه، به عنوان یک چالش بزرگ برای کشاورزی و رفاه انسان تلقی می شود. براساس بررسی های میدانی حاضر، دو گونه زینتی و کشت شده با پتانسیل تهاجم بالا در برخی مناطق شمالی و جنوبی ایران به عرصه های طبیعی ورود کرده اند. گونه های لاله عباسی (.Mirabilis jalapa L) و کرچک (.Ricinus communis L) از محدوده کشت خود گریخته و در نتیجه به وضعیت تهاجم تغییر کرده اند. آن ها به طور گسترده در بسیاری از مناطق شهری ایران کشت و پرورش داده می شوند. در این تحقیق، طبقه بندی تأثیرات زیست محیطی IUCN گونه های بیگانه (EICAT-IUCN) و طبقه بندی تأثیر اجتماعی-اقتصادی گونه های بیگانه (SEICAT) برای ارزیابی خطرات احتمالی این گونه ها برای گیاهان و جانوران بومی و همچنین برای سلامت انسان به کار گرفته شد. خروجی سیستم ارزیابی EICAT نشان داد که کرچک و لاله عباسی از طریق مکانیسم رقابت، پتانسیل ایجاد اثر منفی بر گونه های بومی دارند. در رویکرد SEICAT، سلامت و ایمنی به عنوان اجزای تشکیل دهنده رفاه انسان شناسایی شد. بیشترین مکانیسم هایی که منجر به اثرات زیست محیطی می شود رقابت، انتقال بیماری و مسمومیت/سمیت بود. این نتایج نشان داد که این گونه ها ممکن است رقابتی تر از گونه های بومی در پوشش گیاهی شهری باشند. برای رفع این شکاف در داده ها و اطمینان از تصمیمات مدیریتی دقیق، درک عمیق تر از تأثیر واقعی آن ها بر گونه های بومی ضروری است. بنابراین، توصیه می شود که راهکارهای حفاظتی برای کنترل پراکندگی این گونه ها در اکوسیستم های شهری اختصاص داده شود.

 سابقه و هدف: جوانه زنی سریع گیاهان حاشیه ای از جمله گل های آهار (Zennia elegans)، میخک (Dianthus caryophyllus)، کوکب کوهی (Rudbeckia hirta)، مینای چمنی (Bellis perennis)، همیشه بهار (Calandula officinalis)،  گازانیا (Gazania splendens) باعث تسریع در ایجاد فضای سبز می شود. پرایمینگ یکی از تیمارهای افزایش دهنده قدرت جوانه زنی بذرها می باشد. طی پرایمینگ، بذرها مقداری آب جذب کرده به طوری که مراحل اولیه جوانه زنی بذر انجام می شود، اما ریشه چه خارج نمی شود. تیمار پرایمینگ باعث یکنواختی سبز شدن و کوتاه کردن زمان کاشت تا سبز شدن و حفاظت بذرها از عوامل زنده و غیرزنده در مرحله بحرانی استقرار گیاهچه می شود. ترکیبات شیمیایی که به درون رویان نفوذ و فعالیت متابولیکی را تحریک می کنند، اغلب در القای جوانه زنی موثرند. از آن جایی که آماده سازی سریع گیاهان فصلی در موفقیت احداث فضای سبز اهمیت زیادی دارد. بنابراین، هدف از این پژوهش، بررسی اثر پرایمینگ بذر بر شاخص های جوانه زنی چندگیاه زینتی می باشد. مواد و روش ها: به منظور بررسی اثر پرایمینگ بذر بر شاخص های جوانه زنی بذر گل های همیشه بهار، میخک، آهار، مینای چمنی، گازانیا و کوکب کوهی آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی و سه تکرار انجام گردید. تیمارهای پرایمینگ 1 درصد و آب مقطر بود که بر شش گیاه مزبور اعمال شد. صفات مورد NaCl، شامل شاهد، 50 میلی گرم در لیتر جیبرلین ارزیابی شامل درصد جوانه زنی، ارزش جوانه زنی بذور، سرعت جوانه زنی، میانگین درصد جوانه زنی روزانه و حداکثر جوانه زنی روزانه بود.یافته ها: نتایج نشان داد میخک، آهار و مینای چمنی بیشترین درصد جوانه زنی را به خود اختصاص داده اند و کمترین جوانه زنی مربوط به گازانیا بوده است. از تیمارهای آزمایشی، پرایمینگ با آب بیشترین میانگین جوانه زنی و حداکثر درصد جوانه زنی را داشته و در اثرات دوجانبه تیمارهای "مینای چمنی × بدون پرایمینگ" بر درصد جوانه زنی، میانگین جوانه زنی روزانه، ارزش جوانه زنی، تعداد جوانه زنی در روز و حداکثر درصد جوانه زنی بذرها و همچنین "مینای چمنی × پرایمینگ با NaCl 1 درصد" نیز بر درصد جوانه زنی و میانگین جوانه زنی بذرها بیشترین تاثیر را داشته اند.نتیجه گیری: براساس نتایج این آزمایش واکنش بذر گونه های مختلف گیاهی به انواع تیمارهای پرایمینگ یکسان نبوده است ولی به طور کلی پدیده پرایمینگ موجب بهبود شاخص های جوانه زنی بذرها می شود. در این پژوهش تیمار پرایمینگ با آب حداکثر جوانه زنی را داشته است، از آن جا که این روش از پرایمینگ، ساده، ارزان و نیاز به مواد شیمیایی ندارد می توان این روش را به تولید کنندگان توصیه نمود.